en fin...outra vez aquí, cos pulmóns cheos de aire para afrontar toda a larga seman e fin de semán que me espera...pero non pasa nada...superareino pensando que falta moi pouco para que a Estrada estoure en festa!!!!que ganas teño de voltar, aínda que acabo de chegar...
Eu "quería" por un momento ser unha hipócrita superficial e sinxela persona que non vai máis alá de pensar que non hai ninguén que lle poida ensinar nada, porque xa o teñen todo aprendido...solo "quería" para saber que se sinte, e o sinxela que se ve a vida con eses ollos...pero non,non podo...teño que ser unha pobre desgraciada que se preocupa de todo por preocuparse de algo, que afoga nun vaso de auga(anque só esté medio valeiro), que é complexa ata máis non poder (anque supoño que aínda @s hai máis complicados)e que pensa que ten todo por aprender(e que quere pensar que está a tempo de aprendelo porque aínda é unha enana inmadura,como algunha vez me ten dito a santa de miña nai que ás veces ten toda a razón do mundo!!!)...Sen embargo por raro que pareza, despois de experimentar esa sinxeleza, gustaríame volver á miña complexidade, porque seguro que me aburriría de ter tantos amigos de "verdade" e seguramente de levar tantos paos para o lombo...
Agora mesmo, o mellor sería(facendo unha parada en Lestedo para recoller a unha das mellores amigas que atopei, e que cada día o é máis)navegar Mar adentro 8 días en soídade compartida ata que o avión con saída en Bristol e destino Lavacolla, voase sobre as nosas cabezas...para enton trinta días e trinta noites de paroles cruzadas(espero que a catro bandas),e de festa continua!!!!Cada día estou máis segura de que o número perfecto é o tres, elas forman o cuadro, outr@s(pouc@s contad@s cos dedos dunha man)poñen o marco, e o demáis solo é a parede elixida para colgar o cadro(sen desprezala porque non quedaría ben un cadro amarelo nunha parede vermella)...non creo que a estas alturas, o cuadro me vaia a sorprender porque fíxenlle a crítica con detemento parándome nos detalles, tentando que non se me escapase ningún...
Por algo o meu número da sorte é o 3...
Eu "quería" por momento ser unha hipócrita superficial e sinxela persona que non vai máis alá de pensar que non hai ninguén que lle poida ensinar nada, porque xa o teñen todo aprendido...solo "quería" para saber que se sinte, e o sinxela que se ve a vida con eses ollos...pero non,non podo...teño que ser unha pobre desgraciada que se preocupa de todo por preocuparse de algo, que afoga nun vaso de auga(anque só esté medio valeiro), que é complexa ata máis non poder (anque supoño que aínda @s hai máis complicados)e que pensa que ten todo por aprender(e que quere pensar que está a tempo de aprendelo porque aínda é unha enana inmadura,como algunha vez me ten dito a santa de miña nai que ás veces ten toda a razón do mundo!!!)...Sen embargo por raro que pareza, despois de experimentar esa sinxeleza, gustaríame volver á miña complexidade, porque seguro que me aburriría de ter tantos amigos de "verdade" e seguramente de levar tantos paos para o lombo...
Agora mesmo, o mellor sería(facendo unha parada en Lestedo para recoller a unha das mellores amigas que atopei, e que cada día o é máis)navegar Mar adentro 8 días en soídade compartida ata que o avión con saída en Bristol e destino Lavacolla, voase sobre as nosas cabezas...para enton trinta días e trinta noites de paroles cruzadas(espero que a catro bandas),e de festa continua!!!!Cada día estou máis segura de que o número perfecto é o tres, elas forman o cuadro, outr@s(pouc@s contad@s cos dedos dunha man)poñen o marco, e o demáis solo é a parede elixida para colgar o cadro(sen desprezala porque non quedaría ben un cadro amarelo nunha parede vermella)...non creo que a estas alturas, o cuadro me vaia a sorprender porque fíxenlle a crítica con detemento parándome nos detalles, tentando que non se me escapase ningún...
Por algo o meu número da sorte é o 3...
De acordo estou ca xente que di que contándolle un poblema a un amigo te sintes mellor...pero para min o mellor desafogo nalgúns momentos é un abrazo, bágoas (como auga que limpa as penas, anque non as cure...) e unha charla longa e tendida sobre calquera cousa que che deixe de facer pensar por un segundo no problema que tes...Pois, en canto me fixo falta, sei de quen quedou sen cear por ese segundo (anque logo se convertira en 2horas)de bailar ó son da alarma do ascensor para esquecer penas, problemas e horas de estudio...Gracias para que o que queira entender que entenda...De risas
Dios mio!o que da de si unha cena no chino!!!que lastima!creo que non vomitei porque estaba con máis xente...si keredes comer algo rico que se pega á
lengua e ó paladar, e que se chama Pan de gambas(a pesares de que non sabe a gambas nin nada que se lle pareza. É todo timada...)ide ó Chino!!!!!!!!!pensei que nos botaban de ali...despois a algún personaje se lle ocurriu tomar un chupito de Lagarto!!!!q asco!!!(nada en comparación cos nosos marabillosos tekilas servidos por emily!!!!eh Lu????)Donde mellor se come é nos italianos!!!boa comida, bo postre, bo todo!!hasta os italianos están bos!!!!!!!!jijijiji A próxima a un HINDÚ
FELIZ FALSEDADOtra vez llega la Navidadla gente emana felicidadtodos sonrien sin parara quien pretenden engañar?si todo sigue igual.Es Navidad en Jerusalén,y en Navidad matan tambiénJesusito ya va a nacerque te pille un Palestino,cacho mamón y que te cuelgue de un pino.El gran negocio va a comenzarlos precios por las nubes están,todos como locos a comprar,todo sea porque es Navidady hay que aparentar.¡ANDA YA!turron un pavo y champáneso no nos puede faltar.Aunque mañana no haya pa comerTodo sea porque es Navidady hay que aparentar.Los pobres niños son matxakadospor la televisión,por miles de anuncios en los queel niño solo tiene que apretar un botón,y para nada cuenta su imaginación¡pa nada cuenta su imaginación!.Por eso y más,me cago en la Navidad.Puta Navidad,me cago en la puta Navidad.Por eso y más,me cago en la Navidad.Puta Navidad.Millones de abetos cortaospor una estúpida tradiciónque luego acabarán tiraosen la basura, en cualquier lao.Luces por toda la ciudadpara intentarla disfrazar,anuncios de paz y hermandadque después ya de nada valdrán.me da asco la Nochevieja,todos puestos hasta el gorrodesahogan su frustración,hoy todo está permitido:le meto mano a esta chicay a éste le meto un sopapo.Qué divertido soy!Por esto y más,me cago en la Navidad.Puta Navidad,me cago en la puta Navidad.Por eso y más,me cago en la Navidad.Puta Navidad.Venga idiota!A comprar,el consumo es el espíritude la Navidad.Os vamos a sacar hasta la medula espinal!feliz falsedad amigitos
Si salgo corriendo,
tú me agarras por el cuello,
y si no te escucho,
¡Grita!
Te tiendo la mano,
tú agarra todo el brazo,
y si quieres más pues,
¡Grita!
from tania to lucia
Cada xoves que pasa é a mesma situación, "non, non vou a sair, mañan teño italiano as 8 da mañan e non podo faltar..." no yaaaaaa. E ata agora ía todolos días menos os venres que era tecnicamente imposible que fora, pero hoxe jueves despois de unha marabillosa velada coa miña compañeira de cociña ata as seis e media da mañan, non fun quen de levantarme para ir...Dios!creo que debería dar unha volta radical na miña vida!!!!!!!pero despois de clase creo que vou comprar as cousas necesarias para a noite, e non son precisamente comida!! "creo que hoxe non saio"...jijiji
Chega un momento no curso (sempre me pasa) que se perde o equilibrio que con tanta paciencia buscabas...creo que é difícil conseguilo é pensei que este curso non o ía a encontrar, e certamente, non me equivocaba...ese equilibrio non se chegou a producir...preocúpame...non atopo o equilibro entre Ourense e a casa, entre a clase e a festa, entre os amigos e a familia...so teño unha cousa moi clara, que o equilibrio so se chegaría a producir se aquelas persoas que estan lonxe e me fan falla estiveran perto... aquí teño substitutos de esas persoas pero non atopo nelas todo o que busco...sen embargo, a pesares de todo, sen eles aqui no sei canto aguantaria aqui sen facer escapadas á casa!!!seguirei buscando ese equilibrio...