TRASNINHA

Eu non creo no destino..pero é verdade que sempre acabo recurrindo a el cando non atopo unha explicación racional ás cousas que acontecen...é unha vía de escape sinxela e pouco valiente...pero moi cómoda...pensar que todo está escrito de antemán e que non podes facer nada para cambialo...non estou de acordo con que sexa así pero sorprendentemente cando ves que vas caer amárraste a él con forza e desexas non soltalo ata que apareza algo máis ó que agarrarse..

de tódolos xeitos, non creo que sexa bo utilizar este método cobarde pola mínima...

Ó fin e ó cabo, o noso destino escribímolo nós...anque ás veces tentemos pensar que solo nos paseamos por el...

Se les quiere.