TRASNINHA

Dios mio!o que da de si unha cena no chino!!!que lastima!creo que non vomitei porque estaba con máis xente...si keredes comer algo rico que se pega á
lengua e ó paladar, e que se chama Pan de gambas(a pesares de que non sabe a gambas nin nada que se lle pareza. É todo timada...)ide ó Chino!!!!!!!!!pensei que nos botaban de ali...despois a algún personaje se lle ocurriu tomar un chupito de Lagarto!!!!q asco!!!(nada en comparación cos nosos marabillosos tekilas servidos por emily!!!!eh Lu????)Donde mellor se come é nos italianos!!!boa comida, bo postre, bo todo!!hasta os italianos están bos!!!!!!!!jijijiji A próxima a un HINDÚ

De acordo estou ca xente que di que contándolle un poblema a un amigo te sintes mellor...pero para min o mellor desafogo nalgúns momentos é un abrazo, bágoas (como auga que limpa as penas, anque non as cure...) e unha charla longa e tendida sobre calquera cousa que che deixe de facer pensar por un segundo no problema que tes...Pois, en canto me fixo falta, sei de quen quedou sen cear por ese segundo (anque logo se convertira en 2horas)de bailar ó son da alarma do ascensor para esquecer penas, problemas e horas de estudio...Gracias para que o que queira entender que entenda...De risas

Eu "quería" por un momento ser unha hipócrita superficial e sinxela persona que non vai máis alá de pensar que non hai ninguén que lle poida ensinar nada, porque xa o teñen todo aprendido...solo "quería" para saber que se sinte, e o sinxela que se ve a vida con eses ollos...pero non,non podo...teño que ser unha pobre desgraciada que se preocupa de todo por preocuparse de algo, que afoga nun vaso de auga(anque só esté medio valeiro), que é complexa ata máis non poder (anque supoño que aínda @s hai máis complicados)e que pensa que ten todo por aprender(e que quere pensar que está a tempo de aprendelo porque aínda é unha enana inmadura,como algunha vez me ten dito a santa de miña nai que ás veces ten toda a razón do mundo!!!)...Sen embargo por raro que pareza, despois de experimentar esa sinxeleza, gustaríame volver á miña complexidade, porque seguro que me aburriría de ter tantos amigos de "verdade" e seguramente de levar tantos paos para o lombo...
Agora mesmo, o mellor sería(facendo unha parada en Lestedo para recoller a unha das mellores amigas que atopei, e que cada día o é máis)navegar Mar adentro 8 días en soídade compartida ata que o avión con saída en Bristol e destino Lavacolla, voase sobre as nosas cabezas...para enton trinta días e trinta noites de paroles cruzadas(espero que a catro bandas),e de festa continua!!!!Cada día estou máis segura de que o número perfecto é o tres, elas forman o cuadro, outr@s(pouc@s contad@s cos dedos dunha man)poñen o marco, e o demáis solo é a parede elixida para colgar o cadro(sen desprezala porque non quedaría ben un cadro amarelo nunha parede vermella)...non creo que a estas alturas, o cuadro me vaia a sorprender porque fíxenlle a crítica con detemento parándome nos detalles, tentando que non se me escapase ningún...
Por algo o meu número da sorte é o 3...

en fin...outra vez aquí, cos pulmóns cheos de aire para afrontar toda a larga seman e fin de semán que me espera...pero non pasa nada...superareino pensando que falta moi pouco para que a Estrada estoure en festa!!!!que ganas teño de voltar, aínda que acabo de chegar...

FELICIDADES!!!!!!!CUMPLEAÑOS FELIS, CUMPLEAÑOS FELIS, TE DESEAMOS TODOS, CUMPLEAÑOS FELIS!!GRACIAS POR ESTES 18 ANOS DE AMIZADE E INCLUSO ALGO MÁIS!quérote infinitisisisisisisismoo!sábelo!espero que os 20 che traian o mellor do mundo porque o mereces!desexoche todo o bo que se poida desexar!!!!!sinto moitísimo non poder tar hoxe na porta de ese aeroporto á túa espera para darche un abrazo moi grande e o teu regalo de aniversario, pero espero que che chegue todo o cariño do mundo dende a Galiza!!!!o domingo farei todo o posible porque nos vexamos!!!!BUENO, cactus!que je t'aime trop!je t'adore mon amoure. I have missed you a lot!I need you here!beixiños minha nena!

De risas( dedicado a ti gabi)é das noticias dalgúns canales da"nosa" España! O que pasou onte no Bernabeu en pleno partido do Real Madrid, para o meu parecer, é grave, e obexcto de reflexión e de búsqueda de solucións...Hoxe, xa que onte no puiden, baixei a sala da tele para ver que pasara e si houbera algo que lamentar (ademáis do evidente que xa non fai falta citar), pois atopome con que o que máis importante e salientable que atoparon os periodistas ( ou máis ben os directores das canles en cuestión) foi que Beckham e compañía tiveran que salir en pantalóns cortos á rua co frío que facía na capital...o demáis só son tonterías para enche-la noticia...en que mundo vivimos?